نقد ایده تداوم الهیات سیاسی: بینشهایی از متفکران اوایل دوران مدرن

این نوشته خلاصهای از مقدمه کتاب ویکتوریا کان با عنوان «آینده توهم: الهیات سیاسی و متون اوایل دوران مدرن» (The Future of Illusion: Political Theology and Early Mode Texts) است. کان در مقدمه خود، ادعاهای معاصر درباره تداوم الهیات سیاسی را به چالش میکشد و نشان میدهد چگونه متفکران اوایل دوران مدرن مانند توماس هابز و جامباتیستا ویکو چارچوبی سکولار برای درک عاملیت انسانی و اقتدار سیاسی ارائه کردند.ادعاهای معاصر: دریدا و آگامبنژاک دریدا:آثار دریدا اغلب این ایده را بررسی میکند که مفاهیم سیاسی بهطور ذاتی دارای بنیانی الهیاتی هستند. او معتقد است که حتی ساختارهای سیاسی سکولار نیز نمیتوانند بهطور کامل از ریشههای مذهبی خود جدا شوند. به گفته دریدا، اقتدار سیاسی اغلب به یک بنیان اسرارآمیز یا «خشونت اولیه» وابسته است که نمیتواند بهطور کامل عقلانی یا سکولار شود.جورجو آگامبن:آگامبن استدلال میکند که وضعیت استثنایی، که محور اقتدار سیاسی است، ریشههای عمیق الهیاتی دارد. او قدرت سیاسی مدرن را به شدت در هم تنیده با مفاهیم مذهبی مانند حاکمیت و تقدس میبیند، که حتی در دولتهای ظاهراً سکولار نیز همچنان پابرجا هستند. مفهوم «هومو ساکر» آگامبن، پیوستگی بین اعمال مذهبی باستانی و ساختارهای سیاسی مدرن را برجسته میکند.متفکران اوایل دوران مدرن و چارچوبهای سکولارمقدمه ویکتوریا کان این ادعاهای معاصر را به چالش میکشد و بر این تمرکز میکند که چگونه متفکران اوایل دوران مدرن مانند توماس هابز و جامباتیستا ویکو زمینه را برای درک سکولار از اقتدار سیاسی و عاملیت انسانی فراهم کردند.توماس هابز:حاکمیت سکولار: نظریه سیاسی هابز، به ویژه در لویاتان، از شکلی از اقتدار سیاسی دفاع میکند که بر قرارداد اجتماعی اس